Cień Ewa

W tej pracy ziemia i niebo łączą się w szmer mgły i światła.
Głębokie brązy podstawy wydają się powoli wzrastać w kierunku zacienionych szarości nieba, jakby sprawa starała się uwolnić od swojej wagi.
Grube tekstury przypominają starożytną glebę, podczas gdy lżejsze szare zasłony wywołują rozproszoną obecność - oddech świata przed świtem.
Jest to moment zawieszony, pomiędzy ciemnością a światłem, pomiędzy wymazaniem a objawieniem.